Ο Κανελος, ο σκυλος που ολοι γνωριζουν στην Αθηνα, κατοικος ΕΜΠ,πεταχτηκε σαν αδεσποτος, οταν χρειαστηκε την αναγκη των ανθρωπων που αγαπα!
Κατω τα χερια από την ζωντανη Ιστορια!
Ανθρωποι φτανει με την αλαζονια σας! Ο Κανελος ειναι μερος της ιστοριας του ΕΜΠ και των κινηματων μιας δεκαετιας. Μεγαλωσαμε με αυτον!
ΕΚΛΟΓΙΚΗ ΑΠΕΡΓΙΑ – ΑΠΟΧΗ ΑΠΟ ΤΙΣ ΕΚΛΟΓΕΣ ΣΥΓΚΕΝΤΡΩΣΗ ΕΝΑΝΤΙΑ ΣΤΙΣ ΕΚΛΟΓΕΣ
Τρίτη 29 Σεπτεμβρίου 2009, ώρα 530μμ ΠΡΟΠΥΛΑΙΑ (Πανεπιστημίου)
ΣΥΖΗΤΗΣΗ- ΠΡΟΒΟΛΗ
Γιατί οι αναρχικοί σαμποτάρουν κάθε εκλογική διαδικασία και πως συναντιέται η στάση τους με την αποστροφή της κοινωνίας στην πολιτική και τα κόμματα σήμερα.
ΠΟΛΥΤΕΧΝΕΙΟ (Πατησίων) Πέμπτη 1 Οκτωβρίου 2009, 7.00 μμ
Tο indymedia ειναι απλα ένα μέσο εναλλακτικής και (συν)διαλεγόμενης πληροφόρησης, υπάρχει στα πλαισια του φιλελευθερισμού και μέσα στις "ελευθερίες" που παραχωρεί. Σημάδια παραπληροφόρηρησης, κακής διαχείρησης και λογοκρισίας απο την ομάδα που το λειτουργεί εξουσιαστικά και με σχέσεις και δομές εξουσιαστικές είναι δεδομένα.
Έχει ξεπεράσει προ πολλού τα όρια όσον αφορά τη λογοκρισία και πολλές φορές επιχαίρει και καλύπτει φασιστικές και τραμπούκικες συμπεριφορές, το κόψιμο ειδήσεων, αναλύσεων και σχολίων καταφέρνει να δημιουργήσει την εντύπωση ότι το σύνολο του αναρχικού χώρου συμπαρατάσσεται με τραμπούκους, συμμορίες, ή με ενέργειες, που καμιά σχέση δεν έχουν με την κοινωνική απελευθέρωση.
Δεν είναι δυνατόν να επεκταθούμε σε αυτο το κείμενο σε όλα, χαρακτηριστικό όμως είναι ότι πολλές φορές αστικά μμε, έχουν χρησιμοποιήσει τη "διαμορφωμένη" αποψη η οποία έχει προκύψει από τη λογοκρισία και τη παραπληροφόρηση, με σκοπό να στηρίξουν την εσκεμμένα και με πρόθεση διαχέουσα εικόνα απο τη πλευρά του κράτους, ότι οι αναρχικοί και το κοινό ποινικο έγκλημα είναι συγκοινωνούντα δοχεία.
Αντίθετα και στα πλαίσια της "διαμόρφωσης" της "εικόνας" που επιβάλλει η ΔΟ του μέσου, παραμένουν από τις 23/7/2009 μέχρι και τη στιγμή που γράφονται αυτές οι αράδες 30/7/2009 συκοφαντικά, υβριστικά και λασπολογικά κείμενα ενάντια σε αναρχικούς και σε αναρχικές ομάδες. Πραγματικά λυπόμαστε που έστω και για πολύ μικρό διάστημα στηρίξαμε το εγχείρημα και τη ΔΟ. Το σχετικό λινκ:
Kρύφτηκε απο το athens, σε λίγη ώρα, χωρίς να απαντηθεί αν είναι μέσα στη ΠΔ να αλλοιώνεις το αρχείο, κρύβοντας κι εξαφανίζοντας δημοσιεύσεις που ήταν φανερές εδω και πεντε χρόνια...για γεγονότα που έχουν αναγνωριστει ως αληθινά ακόμα και απο τις αρχες και τα δικαστήρια, ντόπια και ευρωπαικα.
Eμείς δεν έχουμε τίποτα να χάσουμε και τίποτα να φοβηθούμε, απο διάφορους-αδιαφορους και θεσμισμένες ΜΚΟ...
Αδερφή μας, πάντα δίπλα μας στον αγώνα, μπροστάρισσα στους δρόμους σε πόλεις ανά την Ευρώπη, μανούλα άξιων τέκνων και μανούλα στη γελoιοποίηση κάθε είδους εξουσίας, με αδυναμία στους μπάτσους κάθε εθνικότητας και βαθμού. Τρυφερή, συναισθηματική και αγαπησιάρα όπως κάθε άναρχη ύπαρξη, έφυγε για ταξίδι μακρινό, πλήρης ημερών. Γλύκα, εμείς θα σ'αγαπάμε πάντα! Γλύκα, αυτοί δεν θα μπορέσουν να σε ξεχάσουν ποτέ!
Ο ΠΟΛΕΜΟΣ ΕΙΝΑΙ ΠΑΝΤΟΥ
Γειά σου συντρόφισσα. Έφυγες περήφανη στην αγκαλιά των συντρόφων σου.
Ο κανελί σκύλος της αναρχίας O Σκάμπυ δε διστάζει να συμμετάσχει ενεργά σε οδομαχίες και να αψηφήσει το χημικό πόλεμο των σωμάτων καταστολής. Για τις περιπέτειές του στις "θερμές" μέρες που ακολούθησαν τη δολοφονία του καθηγητή Τεμπονέρα από παρακρατικούς της ΝΔ μας πληροφορεί το 3ο τεύχος της εφημερίδας "Εξέγερση" ( έκδοση της Συσπείρωσης Αναρχικών, 1991): «Κι όμως ζει! Διαψεύδουμε την είδηση της "Επικαιρότητας" (14/1/91) ότι ο αγαπητός μας Θανάσης ή Θανάσαρος ή Σκάμπυ υπήρξε το 6ο θύμα της κρατικής καταστολής. Με ενεργό συμμετοχή στις πορείες, διαδηλώσεις και συγκρούσεις των αναρχικών με το κράτος, ο φίλος μας τραυματίστηκε την Πέμπτη 10 Γενάρη από δακρυγόνο που έριξαν εναντίον του - ποιοι άλλοι; - οι άσπονδοι εχθροί του μπάτσοι. Λιποθύμησε από το τραύμα και τα δακρυγόνα, αλλά μετά από βοήθεια και περίθαλψη που του δόθηκε συνήλθε. Την επόμενη μέρα έδωσε πάλι το αγωνιστικό του παρόν στα οδοφράγματα σε πείσμα των εχθρών του... Για την ιστορία ο Θανάσης ήταν παρών και στην κατάληψη του Πολυτεχνείου το Γενάρη του 1990 απ' όπου έφυγε τελευταίος. Ζεί λοιπόν! Και δεν μπορούμε παρά να εκφράσουμε τη χαρά μας, που εξακολουθεί να βρίσκεται ανάμεσά μας με την ιδιαίτερα αξιοπρόσεκτη και αγαπητή παρουσία του. Μπάτσοι πουλημένοι, ο Σκάμπυ δεν πεθαίνει!».
Αφήνω πίσω τις αγορές και τα παζάρια Θέλω να τρέξω στις καλαμιές και τα λιβάδια Να ξαναγίνω καβαλάρης και ξαναέλα να με πάρεις, ουρανέ Για δεν υπήρξα κατεργάρης και τη χρειάζομαι τη χάρη σου, μωρέ Ρε μπαγάσα, περνάς καλά κει πάνω Μιαν ανάσα γυρεύ-ω για να γιάνω Δεν το πιστεύω να με χλευάζεις Σα σε χαζεύω δε χαμπαριάζεις Πρότεινέ μου κάποια λύση, δε θα σου παρακοστίσει Και θα σου φτιάχνω τραγουδάκια με τα πιο όμορφα στιχάκια στο ρεφρέν Για το χαμένο μου αγώνα που τ' αστεράκια μείναν μόνα να τον κλαιν
Αφήνω πίσω το σαματά και τους ανθρώπους Έχω χορτάσει κατραπακιές και ψάχνω τρόπους Πώς να ξεφύγω από τη μοίρα και έχω μέσα μου πλημμύρα, ουρανέ Για δεν υπήρξα κατεργάρης και θα το θες να με φλερτάρεις, γαλανέ
Ρε μπαγάσα, περνάς καλά κει πάνω Κάνε πάσα και μια ματιά και χάμω Κει πού κοιμάσαι και αρμενίζεις ξάφνου αστράφτεις και μπουμπουνίζεις Κι ό,τι σου 'ρθει κατεβάζεις, μη θαρρείς πως με ταράζεις γιατί σου φτιάχνω τραγουδάκια... με τα πιο όμορφα στιχάκια...
Ο σύντροφος Κανέλος δεν άντεξε. Είπε ένα τεράστιο «ευχαριστώ» στους συντρόφους που εδώ και καιρό γιάτρευαν τις πληγές του και φρόντιζαν τα γηρατειά του και επέστρεψε στο Πολυτεχνείο. Το πάθος του για τη λευτεριά, η πολύχρονη εμπειρία του και η άριστη γνώση του κέντρου της Αθήνας θα κατευθύνουν τις λυσσαλέες μάχες που θα διεξαχθούν στα πλαίσια του κοινωνικού πολέμου.
Στον σύντροφο Κανέλο, του χρωστάγαμε να πεθάνει με αξιοπρέπεια που την κέρδισε με τους αγώνες του και όπως εζησε στα χέρια των συντρόφων του και συναγωνιστών του και όχι του μπόγια όπου τον πέταξαν πέρυσι εξαιτίας των γηρατιών του, εγκληματικά, ψυχρά και τεχνοκρατικά οι τσανακογλύφτες της εξουσίας.
Η επιθυμία του σύντροφου Κάνελλου να ζήσει και να πεθάνει νικητής, στα χέρια των συντρόφων και φίλων του, και να επιστρέψει για πάντα στο χώρο που αγάπησε και τον αγάπησαν, εκεί όπου πέρασε όλη του τη ζωή με δική του βούληση (προστατεύοντας με αυταπάρνηση το Πολυτεχνείο μέρα νύχτα, για πάνω από μια δεκαετία), εκπληρώθηκε.
Στις 2 Ιούλη του 2008, ο σύντροφος Κανέλλος με την συμμετοχή πολλών συντρόφων και φίλων του, επέστρεψε για πάντα στο χωρο του και στην αθανασία.
Πισω ρουφιάνοι, εμπρός για πάντα Κανέλλο!
Θα σε έχουμε για παντα στο μυαλό μας. Ευχαριστούμε.
The legendary Kanellos passed away about 2 years ago. His name means ‘Cinnamon’. He lived a long and free life. He must have been about 17 when he died. He was always there to stand next to the students, the protesters and the people hanging around the central area of Athens, especially at Exarcheia. In his last 12 years he moved into the Polytechneio premises, the Technical University of Athens which is in the Exarcheia area. He became a frequenter, more frequent than many students and started to hang around the corridors, the classes and students’ councils becoming more of a friend than a mascot. When the Dean of the Architecture department called the dog catcher the people rised. A petition and even a demostration was held, in demand of Kanellos release. Finally they let him go but he was already worned out by arthritis and old age and had trouble walking. The students gathered money and bought him a wheelchair for dogs. One student took him in so he could take care of him in his last days. Kanellos finally passed away on the 2nd of july 2008 and returned again into Polytechneio where he was buried accompanied by many of his friends.
You can find strays attending demostrations in many cities of Greece, such as Thessaloniki. All the dogs would like to be like Kanellos, free, happy and restless
Στον σύντροφο Κανέλο, του χρωστάγαμε να πεθάνει με αξιοπρέπεια που την κέρδισε με τους αγώνες του και όπως εζησε στα χέρια των συντρόφων του και συναγωνιστών του και όχι του μπόγια όπου τον πέταξαν πέρυσι εξαιτίας των γηρατιών του, εγκληματικά, ψυχρά και τεχνοκρατικά οι τσανακογλύφτες της εξουσίας.
Η επιθυμία του σύντροφου Κάνελλου να ζήσει και να πεθάνει νικητής, στα χέρια των συντρόφων και φίλων του, και να επιστρέψει για πάντα στο χώρο που αγάπησε και τον αγάπησαν, εκεί όπου πέρασε όλη του τη ζωή με δική του βούληση (προστατεύοντας με αυταπάρνηση το Πολυτεχνείο μέρα νύχτα, για πάνω από μια δεκαετία), εκπληρώθηκε.