Μια τυχαία “κλοπή” με πολύ νόημα, μέρες που είναι…
Τρίτη 13 Απριλίου 2010
Μια τυχαία “κλοπή” με πολύ νόημα, μέρες που είναι…
Πέμπτη 18 Φεβρουαρίου 2010
Ενάντια σε κάθε είδους νάρκωση και εξάρτηση. Συγκεντρώση Παρασκευή 19 Φεβρουαρίου
Ενάντια σε κάθε είδους νάρκωση και εξάρτηση. Συγκεντρώσεις και συζήτηση-προβολή
Επειδή είναι ένα ξεπερασμένο παραμύθι, πως η νεανική αμφισβήτηση, η επαναστατικότητα και ο πειραματισμός εκφράζονται με τη χρήση οιασδήποτε ουσίας
Επειδή η δήθεν ελεύθερη επιλογή στο life style και στο ντοπάρισμα δεν μπορεί να καλύψει την ΑΠΟΜΟΝΩΣΗ, την ΑΝΑΣΦΑΛΕΙΑ, το ΦΟΒΟ, την ΑΛΛΟΤΡΙΩΣΗ, την ΠΑΡΑΙΤΗΣΗ, την ΠΛΗΞΗ… που έχουν επιβληθεί
Επειδή οι ουσίες που «ανεβάζουν» και οι ουσίες που «κατεβάζουν» είναι εξ ίσου κατασταλτικές
Επειδή κάθε είδους νάρκωση, ΠΑΡΑΝΟΜΗ ή ΝΟΜΙΜΗ, είναι ακόμη μια φυλακή
Γι’ αυτό τα οδοφράγματα απέναντι σε κράτος κι εξουσία ορθώνονται και ενάντια σε κάθε είδους νάρκωση κι εξάρτηση
Συγκεντρώσεις
Προπύλαια
Παρασκευή 19 Φεβρουαρίου ώρα 5μμ
Περιστέρι
Παρασκευή 5 Μαρτίου ώρα 5μμ, στο ΜΕΤΡΟ του Αγ. Αντωνίου
ΣΥΖΗΤΗΣΗ – Προβολή
Παρασκευή 19 Μαρτίου ώρα 6.30μμ στο ΠΟΛΥΤΕΧΝΕΙΟ της Αθήνας (Πατησίων)
Δευτέρα 11 Ιανουαρίου 2010
Βίντεο: Μακρόνησος, τόπος εξορίας
Το βίντεο αυτό, προβλήθηκε στο αναρχικό διήμερο του Πολυτεχνείου, που διοργανώνεται από την Αναρχική Αρχειοθήκη, στις 16 Νοεμβρίου 2008
Μακρόνησος.
Εξήντα χρόνια πριν, στις 29 Φλεβάρη και την 1η Μάρτη του 1948 συντελείται ένα ομαδικό έγκλημα σε βάρος των σκαπανέων του Α΄ τάγματος. Ο επίσημος απολογισμός είναι 17 νεκροί και 61 τραυματίες, ενώ από τη φρουρά του στρατοπέδου υπάρχουν τέσσερις τραυματίες από πέτρες. Προσωπικές μαρτυρίες ανεβάζουν τον αριθμό των νεκρών σε περισσότερους από 200.
Είναι ένα σημαντικό επεισόδιο στο τρομακτικό στρατόπεδο αναμόρφωσης, που τέθηκε σε λειτουργία το Μάη του1947 (Μετά την απόφαση του ΓΕΣ της 3 Απριλίου 1947). Σημαντικό γεγονός αλλά όχι και καθοριστικό. Κι όμως, η σημερινοί συνέταιροι στο μεγάλο εξουσιαστικό πανηγύρι στο οποίο έχουν επιδοθεί εδώ και δεκαετίες το μόνο που κάνουν είναι να προσπαθούν να αποκομίσουν πολιτικά οφέλη και να εξοπλίζουν το ιδεολογικό οπλοστάσιο τους με όπλα, που κατασκευάζουν ψεύτικες συνειδήσεις.
Κι όμως πολλά είναι τα αδιαπέραστα πέπλα που έχουν απλωθεί τόσο από τους «δεξιούς» όσο και από τους «αριστερούς», μέσα στο πνεύμα της συναίνεσης και της ομοψυχίας για «το καλό του τόπου». Μια τετριμμένη φράση που χρησιμοποιούν ανέκαθεν όταν θέλουν να τονίσουν την εθνικοπατριωτική ομοψυχία και την συναίνεση στο προχώρημα των κυριαρχικών σχεδιασμών.
Το νησί αυτό, που είναι ένας ξερόβραχος 18 περίπου τετραγωνικών χιλιομέτρων, αποτέλεσε το μέρος όπου στήθηκε η ελληνική, η δεξιά εκδοχή των Γκούλαγκ. Όσο υπάρχει, θα υπενθυμίζει την κτηνωδία της εξουσίας. Κι αν εδώ στήθηκε η δεξιά εκδοχή της σε άλλα σημεία του ελλαδικού χώρου, αλλά και πέρα απ’ αυτόν, είχαμε την αριστερή και μαρξιστική της εκδήλωση. Άλλωστε, ο κρατισμός και η εξουσιαστική μανία είτε με την «αριστερή» είτε με την «δεξιά» ιδεολογική της απόχρωση, είναι το ίδιο εχθρική προς την ανθρώπινη οντότητα, αλλά και όχι μόνο προς αυτήν.
Μακρόνησος.
Το κράτος (και αργότερα η αριστερά) φόρτωσε τα εγκλήματά του σε μία από τις προσωπίδες του, αυτήν που ονομάστηκε φασισμός. Για να σκεπαστεί το ιστορικό και συνολικό έγκλημα. Κι όμως. Το νησί αυτό (όπως και η Γυάρος) δεν χρησιμοποιήθηκε για πρώτη φορά σαν χώρος εξόντωσης, αναμόρφωσης, και φυλάκισης. Πολλές φορές στη διάρκεια της γνωστής εδώ και επτά χιλιάδες χρόνια ιστορία του η Κρανάη ή νησί της Ελένης, όπως ονομαζόταν τα πολύ παλιά χρόνια, χρησιμοποιήθηκε σαν χώρος φυλάκισης ανθρώπινων σωμάτων και ψυχών.
Πολύ πριν έρθει το 1947, στη διάρκεια του Βαλκανικού πολέμου το 1912 με 1913 είχε μεταφερθεί μεγάλος αριθμός τούρκων αιχμαλώτων, που έζησαν και εξοντώθηκαν σ’ αυτό το «ειδυλλιακό» περιβάλλον μέχρι που υπογράφτηκε η «ειρήνη» οπότε, οι εναπομείναντες, μετακινήθηκαν στην Τουρκία.
Μακρόνησος.
Χιλιάδες βασανισμένοι. Ανανήψαντες με την κάλυψη του κόμματος και αμετανόητοι είτε λόγω της πίστης τους σ’ αυτό, είτε σαν στάση αγώνα και ζωής έξω απ’ αυτό. Τόσο οι χιλιάδες μετανοημένοι όσο και οι πολύ λιγότεροι αμετανόητοι εξοντώθηκαν ή αναμορφώθηκαν από τις δύο αντιτιθέμενες τάσεις της εξουσίας, της κρατικής επιβολής. Κοινή επιδίωξη ήταν η ΠΛΗΡΗΣ ΥΠΟΤΑΓΗ. Τόσο από αυτούς που εξαπάτησαν αναρίθμητες ανθρώπινες υπάρξεις και τους έσυραν στα στρατόπεδα και τους «παράδεισους» του ανατολικού μπλοκ, όσο και από εκείνους που έστησαν τη Μακρόνησο, τη Γυάρο, τον Άη Στράτη.
Μακρόνησος
Εδώ άρχισαν να στοιβάζονται χιλιάδες άνθρωποι μετά το Δεκέμβρη του 1944 και την συμφωνία της Βάρκιζας που υπόγραψε η ΕΑΜική αντιπροσωπεία το Φλεβάρη του 1945. Τα συμβαλλόμενα μέρη που την υπέγραψαν ήξεραν πολύ καλά τί θα επακολουθούσε: «Αμνηστεύονται τα πολιτικά αδικήματα τα τελεσθέντα από της 3ης Δεκεμβρίου 1944 μέχρι της υπογραφής του παρόντος. Εξαιρούνται της αμνηστίας τα συναφή κοινά αδικήματα κατά της ζωής και της περιουσίας, τα οποία δεν ήσαν απαραιτήτως αναγκαία δια την επιτυχίαν του πολιτικού αδικήματος. Ο σχετικός νόμος θα δημοσιευθή άμα τη υπογραφή της παρούσης συμφωνίας» (άρθρο 3 της συμφωνίας)
Ό,τι απόμεινε τώρα είναι πόνος, πίκρα, εμπειρία, ανάμνηση. Αμετακίνητα στερεωμένοι οι μεν και οι δε. Κι ο χρόνος να κυλά μέσα από τις αναμνήσεις μιας φρίκης. Παγωμένες εικόνες, σκληρές στιγμές, πείσμα αλλά και πάθος.
Ένα πάθος που θα έπρεπε να εξαγοραστεί, να τσακιστεί να αποδιοργανωθεί και να ενταχτεί. Για να έρθει μετά και επίσημα ο «αλληλοσεβασμός» των αντιπάλων. Για να αποδειχθεί ότι η αμφίπλευρη «αναμόρφωση» δεν ήταν άσκοπη. Για να φανεί πως όσο λιγοστεύουν οι επιζήσαντες, τόσο η παραποιημένη ιστορία, η μονόπλευρη πραγματικότητα τείνει να αλώσει ακόμα περισσότερες συνειδήσεις.
Άλλωστε η αποδόμηση της ανθρώπινης υπόστασης, που επιχειρούσαν οι βασανιστές της Μακρονήσου, μπορεί κάλλιστα να αντικατασταθεί από την ιδεολογική παγωνιά μιας ανταγωνιστικής στάσης που κατασκευάζει απολιθώματα, γενίτσαρους και νεογενίτσαρους της αριστεράς.
………………………………………………………………………………………………………………………………………………….
Πέρασαν 60 χρόνια από την σφαγή των αρχών του 1948. Εξήντα ένα χρόνια από τότε που κατασκευάστηκε ένα ακόμη νεκροταφείο όπου επιχειρήθηκε να θαφτεί η ανθρώπινη αξιοπρέπεια. Και πενήντα ολόκληρα χρόνια από τότε που το αναμορφωτήριο έκλεισε. Τα σύγχρονα αναμορφωτήρια όμως δεν έπαψαν να είναι σε δράση. Μήπως επειδή τίποτα δεν μπορεί να ανακόψει το πάθος για την ανθρωπιά, τη λευτεριά και την κοινωνική δικαιοσύνη;
Τα αναμορφωτήρια δεν μπόρεσαν να ανακόψουν τους αγώνες των καταπιεσμένων.
Κορυφαίες στιγμές παραμένουν τα «Ιουλιανά» του 1965, η Μεγάλη εξέγερση το Νοέμβρη του 1973, οι μεγάλες συγκρούσεις των πρώτων χρόνων της μεταπολίτευσης, το Πολυτεχνείο του 1985, το Πολυτεχνείο του 1995, οι μαθητικές κινητοποιήσεις της τελευταίας δεκαετίας του εικοστού αιώνα μέχρι σήμερα όπως οι φοιτητικές κινητοποιήσεις και συγκρούσεις με τις δυνάμεις της κρατικής επιβολής αλλά και μια ατέλειωτη σειρά γεγονότων με κοινωνική και απελευθερωτική ουσία.
Γεγονότα που έχουν μεγάλη σημασία λόγω της έντασης με την οποία εκδηλώθηκαν όσο και από το γεγονός της συμμετοχής χιλιάδων ανθρώπων ιδιαίτερα νεολαίων.
Μακρόνησος
Ένα μέρος όπου η εξουσία επιχείρησε το ακατόρθωτο και πέτυχε μόνο πρόσκαιρα αποτελέσματα. Η θλιβερή της συνέχεια θα δοκιμάζεται από το πνεύμα της ανυποταξίας που θα εξακολουθεί να δαμάζει μέσα στο χρόνο τα κάθε είδους Γκουαντανάμο που στήνονται.
www.anarchypress.gr
Αναρχική Αρχειοθήκη, συντρόφισσες, σύντροφοι
Μακρόνησος from anarchypress on Vimeo.
Εξήντα χρόνια πριν, στις 29 Φλεβάρη και την 1η Μάρτη του 1948 συντελείται ένα ομαδικό έγκλημα σε βάρος των σκαπανέων του Α΄ τάγματος. Ο επίσημος απολογισμός είναι 17 νεκροί και 61 τραυματίες, ενώ από τη φρουρά του στρατοπέδου υπάρχουν τέσσερις τραυματίες από πέτρες. Προσωπικές μαρτυρίες ανεβάζουν τον αριθμό των νεκρών σε περισσότερους από 200.
Είναι ένα σημαντικό επεισόδιο στο τρομακτικό στρατόπεδο αναμόρφωσης, που τέθηκε σε λειτουργία το Μάη του1947 (Μετά την απόφαση του ΓΕΣ της 3 Απριλίου 1947). Σημαντικό γεγονός αλλά όχι και καθοριστικό. Κι όμως, η σημερινοί συνέταιροι στο μεγάλο εξουσιαστικό πανηγύρι στο οποίο έχουν επιδοθεί εδώ και δεκαετίες το μόνο που κάνουν είναι να προσπαθούν να αποκομίσουν πολιτικά οφέλη και να εξοπλίζουν το ιδεολογικό οπλοστάσιο τους με όπλα, που κατασκευάζουν ψεύτικες συνειδήσεις.
Κι όμως πολλά είναι τα αδιαπέραστα πέπλα που έχουν απλωθεί τόσο από τους «δεξιούς» όσο και από τους «αριστερούς», μέσα στο πνεύμα της συναίνεσης και της ομοψυχίας για «το καλό του τόπου». Μια τετριμμένη φράση που χρησιμοποιούν ανέκαθεν όταν θέλουν να τονίσουν την εθνικοπατριωτική ομοψυχία και την συναίνεση στο προχώρημα των κυριαρχικών σχεδιασμών.
Το νησί αυτό, που είναι ένας ξερόβραχος 18 περίπου τετραγωνικών χιλιομέτρων, αποτέλεσε το μέρος όπου στήθηκε η ελληνική, η δεξιά εκδοχή των Γκούλαγκ. Όσο υπάρχει, θα υπενθυμίζει την κτηνωδία της εξουσίας. Κι αν εδώ στήθηκε η δεξιά εκδοχή της σε άλλα σημεία του ελλαδικού χώρου, αλλά και πέρα απ’ αυτόν, είχαμε την αριστερή και μαρξιστική της εκδήλωση. Άλλωστε, ο κρατισμός και η εξουσιαστική μανία είτε με την «αριστερή» είτε με την «δεξιά» ιδεολογική της απόχρωση, είναι το ίδιο εχθρική προς την ανθρώπινη οντότητα, αλλά και όχι μόνο προς αυτήν.
Μακρόνησος.
Το κράτος (και αργότερα η αριστερά) φόρτωσε τα εγκλήματά του σε μία από τις προσωπίδες του, αυτήν που ονομάστηκε φασισμός. Για να σκεπαστεί το ιστορικό και συνολικό έγκλημα. Κι όμως. Το νησί αυτό (όπως και η Γυάρος) δεν χρησιμοποιήθηκε για πρώτη φορά σαν χώρος εξόντωσης, αναμόρφωσης, και φυλάκισης. Πολλές φορές στη διάρκεια της γνωστής εδώ και επτά χιλιάδες χρόνια ιστορία του η Κρανάη ή νησί της Ελένης, όπως ονομαζόταν τα πολύ παλιά χρόνια, χρησιμοποιήθηκε σαν χώρος φυλάκισης ανθρώπινων σωμάτων και ψυχών.
Πολύ πριν έρθει το 1947, στη διάρκεια του Βαλκανικού πολέμου το 1912 με 1913 είχε μεταφερθεί μεγάλος αριθμός τούρκων αιχμαλώτων, που έζησαν και εξοντώθηκαν σ’ αυτό το «ειδυλλιακό» περιβάλλον μέχρι που υπογράφτηκε η «ειρήνη» οπότε, οι εναπομείναντες, μετακινήθηκαν στην Τουρκία.
Μακρόνησος.
Χιλιάδες βασανισμένοι. Ανανήψαντες με την κάλυψη του κόμματος και αμετανόητοι είτε λόγω της πίστης τους σ’ αυτό, είτε σαν στάση αγώνα και ζωής έξω απ’ αυτό. Τόσο οι χιλιάδες μετανοημένοι όσο και οι πολύ λιγότεροι αμετανόητοι εξοντώθηκαν ή αναμορφώθηκαν από τις δύο αντιτιθέμενες τάσεις της εξουσίας, της κρατικής επιβολής. Κοινή επιδίωξη ήταν η ΠΛΗΡΗΣ ΥΠΟΤΑΓΗ. Τόσο από αυτούς που εξαπάτησαν αναρίθμητες ανθρώπινες υπάρξεις και τους έσυραν στα στρατόπεδα και τους «παράδεισους» του ανατολικού μπλοκ, όσο και από εκείνους που έστησαν τη Μακρόνησο, τη Γυάρο, τον Άη Στράτη.
Μακρόνησος
Εδώ άρχισαν να στοιβάζονται χιλιάδες άνθρωποι μετά το Δεκέμβρη του 1944 και την συμφωνία της Βάρκιζας που υπόγραψε η ΕΑΜική αντιπροσωπεία το Φλεβάρη του 1945. Τα συμβαλλόμενα μέρη που την υπέγραψαν ήξεραν πολύ καλά τί θα επακολουθούσε: «Αμνηστεύονται τα πολιτικά αδικήματα τα τελεσθέντα από της 3ης Δεκεμβρίου 1944 μέχρι της υπογραφής του παρόντος. Εξαιρούνται της αμνηστίας τα συναφή κοινά αδικήματα κατά της ζωής και της περιουσίας, τα οποία δεν ήσαν απαραιτήτως αναγκαία δια την επιτυχίαν του πολιτικού αδικήματος. Ο σχετικός νόμος θα δημοσιευθή άμα τη υπογραφή της παρούσης συμφωνίας» (άρθρο 3 της συμφωνίας)
Ό,τι απόμεινε τώρα είναι πόνος, πίκρα, εμπειρία, ανάμνηση. Αμετακίνητα στερεωμένοι οι μεν και οι δε. Κι ο χρόνος να κυλά μέσα από τις αναμνήσεις μιας φρίκης. Παγωμένες εικόνες, σκληρές στιγμές, πείσμα αλλά και πάθος.
Ένα πάθος που θα έπρεπε να εξαγοραστεί, να τσακιστεί να αποδιοργανωθεί και να ενταχτεί. Για να έρθει μετά και επίσημα ο «αλληλοσεβασμός» των αντιπάλων. Για να αποδειχθεί ότι η αμφίπλευρη «αναμόρφωση» δεν ήταν άσκοπη. Για να φανεί πως όσο λιγοστεύουν οι επιζήσαντες, τόσο η παραποιημένη ιστορία, η μονόπλευρη πραγματικότητα τείνει να αλώσει ακόμα περισσότερες συνειδήσεις.
Άλλωστε η αποδόμηση της ανθρώπινης υπόστασης, που επιχειρούσαν οι βασανιστές της Μακρονήσου, μπορεί κάλλιστα να αντικατασταθεί από την ιδεολογική παγωνιά μιας ανταγωνιστικής στάσης που κατασκευάζει απολιθώματα, γενίτσαρους και νεογενίτσαρους της αριστεράς.
………………………………………………………………………………………………………………………………………………….
Πέρασαν 60 χρόνια από την σφαγή των αρχών του 1948. Εξήντα ένα χρόνια από τότε που κατασκευάστηκε ένα ακόμη νεκροταφείο όπου επιχειρήθηκε να θαφτεί η ανθρώπινη αξιοπρέπεια. Και πενήντα ολόκληρα χρόνια από τότε που το αναμορφωτήριο έκλεισε. Τα σύγχρονα αναμορφωτήρια όμως δεν έπαψαν να είναι σε δράση. Μήπως επειδή τίποτα δεν μπορεί να ανακόψει το πάθος για την ανθρωπιά, τη λευτεριά και την κοινωνική δικαιοσύνη;
Τα αναμορφωτήρια δεν μπόρεσαν να ανακόψουν τους αγώνες των καταπιεσμένων.
Κορυφαίες στιγμές παραμένουν τα «Ιουλιανά» του 1965, η Μεγάλη εξέγερση το Νοέμβρη του 1973, οι μεγάλες συγκρούσεις των πρώτων χρόνων της μεταπολίτευσης, το Πολυτεχνείο του 1985, το Πολυτεχνείο του 1995, οι μαθητικές κινητοποιήσεις της τελευταίας δεκαετίας του εικοστού αιώνα μέχρι σήμερα όπως οι φοιτητικές κινητοποιήσεις και συγκρούσεις με τις δυνάμεις της κρατικής επιβολής αλλά και μια ατέλειωτη σειρά γεγονότων με κοινωνική και απελευθερωτική ουσία.
Γεγονότα που έχουν μεγάλη σημασία λόγω της έντασης με την οποία εκδηλώθηκαν όσο και από το γεγονός της συμμετοχής χιλιάδων ανθρώπων ιδιαίτερα νεολαίων.
Μακρόνησος
Ένα μέρος όπου η εξουσία επιχείρησε το ακατόρθωτο και πέτυχε μόνο πρόσκαιρα αποτελέσματα. Η θλιβερή της συνέχεια θα δοκιμάζεται από το πνεύμα της ανυποταξίας που θα εξακολουθεί να δαμάζει μέσα στο χρόνο τα κάθε είδους Γκουαντανάμο που στήνονται.
www.anarchypress.gr
Αναρχική Αρχειοθήκη, συντρόφισσες, σύντροφοι
Πέμπτη 3 Δεκεμβρίου 2009
Τρίτη 1 Δεκεμβρίου 2009
Δεκέμβρης 2008: Μέρες εξέγερσης, μέρες ελπίδας
Δεκέμβρης 2008: Μέρες εξέγερσης, μέρες ελπίδας
ΕΜΕΙΣ ΔΕΝ ΧΡΕΙΑΖΕΤΑΙ ΝΑ ΔΙΣΤΑΖΟΥΜΕ,
ΟΙ ΕΞΟΥΣΙΑΣΤΕΣ ΕΧΟΥΝ ΚΑΘΕ ΛΟΓΟ ΝΑ ΦΟΒΟΥΝΤΑΙ ΜΙΑ ΚΟΙΝΩΝΙΚΗ ΕΞΕΓΕΡΣΗ
ΠΟΥ ΔΕΝ ΖΗΤΑ ΨΙΧΟΥΛΑ ΑΛΛΑ ΑΠAΙΤΕΙ ΤΑ ΠΑΝΤΑ ΣΤΟ ΔΡΟΜΟ ΓΙΑ ΤΗΝ ΑΝΑΡΧΙΑ
Αναρχικοί, αναρχικές μέσα κι έξω από σχολεία και σχολές Συσπείρωση ΑναρχικώνΤρίτη 10 Νοεμβρίου 2009
ΑΝΑΡΧΙΚΟ ΔΙΗΜΕΡΟ 15 & 16 ΝΟΕΜΒΡΙΟΥ ΠΟΛΥΤΕΧΝΕΙΟ
ΑΝΑΡΧΙΚΟ ΔΙΗΜΕΡΟ 15 & 16 ΝΟΕΜΒΡΙΟΥ
με Προβολές – Έκθεση Φωτογραφίας από το πρωί, στις 15 και 16 Νοεμβρίου 2009 στο ΠΟΛΥΤΕΧΝΕΙΟ της Αθήνας
36 χρόνια μετά την εξέγερση τον Νοέμβρη του 1973, οπλισμένοι με την αλήθεια της ιστορίας (που παραμορφώνει η κάθε εξουσία), γεμάτοι πάθος για την κοινωνική απελευθέρωση και δικαιοσύνη, αγωνιζόμαστε με ανιδιοτέλεια για την αναρχία
ΣΥΖΗΤΗΣΕΙΣ
Κυριακή 15 Νοεμβρίου ώρα 6.30μμ: 1939 – 1979, 70 Χρόνια από το τέλος της κοινωνικής επανάστασης στην Ισπανία.
Δευτέρα 16 Νοεμβρίου ώρα 6.30μμ : Η εξέγερση του Δεκεμβρίου 2008, η Άμεση Δημοκρατία και η Αναρχική προοπτική
http://www.anarchy.gr/index.php?option=com_content&task=view&id=295&Itemid=1
anachypress gr
Κυριακή 27 Σεπτεμβρίου 2009
Aντιεκλογική Συγκεντρωση Τρίτη 29 Σεπτεμβρίου
ΕΚΛΟΓΙΚΗ ΑΠΕΡΓΙΑ – ΑΠΟΧΗ ΑΠΟ ΤΙΣ ΕΚΛΟΓΕΣ
ΣΥΓΚΕΝΤΡΩΣΗ ΕΝΑΝΤΙΑ ΣΤΙΣ ΕΚΛΟΓΕΣ
Τρίτη 29 Σεπτεμβρίου 2009, ώρα 530μμ
ΠΡΟΠΥΛΑΙΑ (Πανεπιστημίου)
ΣΥΖΗΤΗΣΗ- ΠΡΟΒΟΛΗ
Γιατί οι αναρχικοί σαμποτάρουν κάθε εκλογική διαδικασία και πως συναντιέται η στάση τους με την αποστροφή της κοινωνίας στην πολιτική και τα κόμματα σήμερα.
ΠΟΛΥΤΕΧΝΕΙΟ (Πατησίων)
Πέμπτη 1 Οκτωβρίου 2009, 7.00 μμ
Τετάρτη 29 Ιουλίου 2009
Λογοκρισια, εξουσιαστικές σχέσεις και δομές στο athens.indymedia
Tο indymedia ειναι απλα ένα μέσο εναλλακτικής και (συν)διαλεγόμενης πληροφόρησης, υπάρχει στα πλαισια του φιλελευθερισμού και μέσα στις "ελευθερίες" που παραχωρεί.
Σημάδια παραπληροφόρηρησης, κακής διαχείρησης και λογοκρισίας απο την ομάδα που το λειτουργεί εξουσιαστικά και με σχέσεις και δομές εξουσιαστικές είναι δεδομένα.
Έχει ξεπεράσει προ πολλού τα όρια όσον αφορά τη λογοκρισία και πολλές φορές επιχαίρει και καλύπτει φασιστικές και τραμπούκικες συμπεριφορές, το κόψιμο ειδήσεων, αναλύσεων και σχολίων καταφέρνει να δημιουργήσει την εντύπωση ότι το σύνολο του αναρχικού χώρου συμπαρατάσσεται με τραμπούκους, συμμορίες, ή με ενέργειες, που καμιά σχέση δεν έχουν με την κοινωνική απελευθέρωση.
Δεν είναι δυνατόν να επεκταθούμε σε αυτο το κείμενο σε όλα, χαρακτηριστικό όμως είναι ότι πολλές φορές αστικά μμε, έχουν χρησιμοποιήσει τη "διαμορφωμένη" αποψη η οποία έχει προκύψει από τη λογοκρισία και τη παραπληροφόρηση, με σκοπό να στηρίξουν την εσκεμμένα και με πρόθεση διαχέουσα εικόνα απο τη πλευρά του κράτους, ότι οι αναρχικοί και το κοινό ποινικο έγκλημα είναι συγκοινωνούντα δοχεία.
Μεταξύ άλλων έκρυψε και η εξαφάνισε ειδήσεις και πληροφόρηση σχετικά με την εξαγωγή αδέσποτων για πειράματα, γούνες, κολλαγόνο και ζωοτροφές...
Η διαχειριστική ομάδα του μέσου, έφτασε το σημείο να κρύψει είδηση, αλλά και πληροφόρηση που από το 2004 μέχρι πρόσφατα ήταν στα φανερά...για τα πειράματα και τις εξαγωγές αδέσποτων.
Συνέχισε δε και με τις εκκλήσεις για υπογραφές και διαμαρτυρία...
Αντίθετα και στα πλαίσια της "διαμόρφωσης" της "εικόνας" που επιβάλλει η ΔΟ του μέσου, παραμένουν από τις 23/7/2009 μέχρι και τη στιγμή που γράφονται αυτές οι αράδες 30/7/2009 συκοφαντικά, υβριστικά και λασπολογικά κείμενα ενάντια σε αναρχικούς και σε αναρχικές ομάδες.
Πραγματικά λυπόμαστε που έστω και για πολύ μικρό διάστημα στηρίξαμε το εγχείρημα και τη ΔΟ.
Το σχετικό λινκ:
http://athens.indymedia.org/front.php3?lang=el&article_id=1059915
Περισσότερα εδω
skiloloi
Λογοκρισια, εξουσιαστικές σχέσεις και δομές στο athens.indymedia
Σημάδια παραπληροφόρηρησης, κακής διαχείρησης και λογοκρισίας απο την ομάδα που το λειτουργεί εξουσιαστικά και με σχέσεις και δομές εξουσιαστικές είναι δεδομένα.
Έχει ξεπεράσει προ πολλού τα όρια όσον αφορά τη λογοκρισία και πολλές φορές επιχαίρει και καλύπτει φασιστικές και τραμπούκικες συμπεριφορές, το κόψιμο ειδήσεων, αναλύσεων και σχολίων καταφέρνει να δημιουργήσει την εντύπωση ότι το σύνολο του αναρχικού χώρου συμπαρατάσσεται με τραμπούκους, συμμορίες, ή με ενέργειες, που καμιά σχέση δεν έχουν με την κοινωνική απελευθέρωση.
Δεν είναι δυνατόν να επεκταθούμε σε αυτο το κείμενο σε όλα, χαρακτηριστικό όμως είναι ότι πολλές φορές αστικά μμε, έχουν χρησιμοποιήσει τη "διαμορφωμένη" αποψη η οποία έχει προκύψει από τη λογοκρισία και τη παραπληροφόρηση, με σκοπό να στηρίξουν την εσκεμμένα και με πρόθεση διαχέουσα εικόνα απο τη πλευρά του κράτους, ότι οι αναρχικοί και το κοινό ποινικο έγκλημα είναι συγκοινωνούντα δοχεία.
Μεταξύ άλλων έκρυψε και η εξαφάνισε ειδήσεις και πληροφόρηση σχετικά με την εξαγωγή αδέσποτων για πειράματα, γούνες, κολλαγόνο και ζωοτροφές...
Η διαχειριστική ομάδα του μέσου, έφτασε το σημείο να κρύψει είδηση, αλλά και πληροφόρηση που από το 2004 μέχρι πρόσφατα ήταν στα φανερά...για τα πειράματα και τις εξαγωγές αδέσποτων.
Συνέχισε δε και με τις εκκλήσεις για υπογραφές και διαμαρτυρία...
Αντίθετα και στα πλαίσια της "διαμόρφωσης" της "εικόνας" που επιβάλλει η ΔΟ του μέσου, παραμένουν από τις 23/7/2009 μέχρι και τη στιγμή που γράφονται αυτές οι αράδες 30/7/2009 συκοφαντικά, υβριστικά και λασπολογικά κείμενα ενάντια σε αναρχικούς και σε αναρχικές ομάδες.
Πραγματικά λυπόμαστε που έστω και για πολύ μικρό διάστημα στηρίξαμε το εγχείρημα και τη ΔΟ.
Το σχετικό λινκ:
http://athens.indymedia.org/front.php3?lang=el&article_id=1059915
Περισσότερα εδω
skiloloi
Kρύφτηκε απο το athens, σε λίγη ώρα, χωρίς να απαντηθεί αν είναι μέσα στη ΠΔ να αλλοιώνεις το αρχείο, κρύβοντας κι εξαφανίζοντας δημοσιεύσεις που ήταν φανερές εδω και πεντε χρόνια...για γεγονότα που έχουν αναγνωριστει ως αληθινά ακόμα και απο τις αρχες και τα δικαστήρια, ντόπια και ευρωπαικα.
Eμείς δεν έχουμε τίποτα να χάσουμε και τίποτα να φοβηθούμε, απο διάφορους-αδιαφορους και θεσμισμένες ΜΚΟ...http://adespotoi.blogspot.com/
Λογοκρισια, εξουσιαστικές σχέσεις και δομές στο athens.indymedia
Παρασκευή 10 Ιουλίου 2009
Καλό ταξίδι Γλύκα
η συντρόφισσα Γλύκα ταξιδεύει
... γλυκός αποχαιρετισμός
Αδερφή μας, πάντα δίπλα μας στον αγώνα, μπροστάρισσα στους δρόμους σε πόλεις ανά την Ευρώπη, μανούλα άξιων τέκνων και μανούλα στη γελoιοποίηση κάθε είδους εξουσίας, με αδυναμία στους μπάτσους κάθε εθνικότητας και βαθμού.
Τρυφερή, συναισθηματική και αγαπησιάρα όπως κάθε άναρχη ύπαρξη, έφυγε για ταξίδι μακρινό, πλήρης ημερών. Γλύκα, εμείς θα σ'αγαπάμε πάντα! Γλύκα, αυτοί δεν θα μπορέσουν να σε ξεχάσουν ποτέ!
Ο ΠΟΛΕΜΟΣ ΕΙΝΑΙ ΠΑΝΤΟΥ
Γειά σου συντρόφισσα.
Έφυγες περήφανη στην αγκαλιά των συντρόφων σου.
Με το Ντικ, Σκάμπυ και τον Κανέλλο να ρίχνετε και καμια ματια εδώ κάτω, μπαγάσηδες...
Αν δεν σας κάψει το γέλιο μας,
θα σας πνίξει το δάκρυ μας
... γλυκός αποχαιρετισμός
Αδερφή μας, πάντα δίπλα μας στον αγώνα, μπροστάρισσα στους δρόμους σε πόλεις ανά την Ευρώπη, μανούλα άξιων τέκνων και μανούλα στη γελoιοποίηση κάθε είδους εξουσίας, με αδυναμία στους μπάτσους κάθε εθνικότητας και βαθμού.
Τρυφερή, συναισθηματική και αγαπησιάρα όπως κάθε άναρχη ύπαρξη, έφυγε για ταξίδι μακρινό, πλήρης ημερών. Γλύκα, εμείς θα σ'αγαπάμε πάντα! Γλύκα, αυτοί δεν θα μπορέσουν να σε ξεχάσουν ποτέ!
Ο ΠΟΛΕΜΟΣ ΕΙΝΑΙ ΠΑΝΤΟΥ
Γειά σου συντρόφισσα.
Έφυγες περήφανη στην αγκαλιά των συντρόφων σου.
Με το Ντικ, Σκάμπυ και τον Κανέλλο να ρίχνετε και καμια ματια εδώ κάτω, μπαγάσηδες...
Αν δεν σας κάψει το γέλιο μας,
θα σας πνίξει το δάκρυ μας
Τετάρτη 17 Ιουνίου 2009
Τρίτη 7 Απριλίου 2009
Δευτέρα 23 Μαρτίου 2009
Προβολη-συζήτηση για τη εξέγερση του Δεκέμβρη
Προβολη-συζήτηση για τη εξέγερση του Δεκέμβρη
Αθήνα, Σάββατο 28 Μαρτίου 2009, 19:00, Πολυτεχνείο, κτ. Γκίνη
Αθήνα, Σάββατο 28 Μαρτίου 2009, 19:00, Πολυτεχνείο, κτ. Γκίνη
Παρασκευή 19 Δεκεμβρίου 2008
Τετάρτη 3 Σεπτεμβρίου 2008
Σκάμπυ-Κανελος
Ο κανελί σκύλος της αναρχίας
O Σκάμπυ δε διστάζει να συμμετάσχει ενεργά σε οδομαχίες και να αψηφήσει το χημικό πόλεμο των σωμάτων καταστολής. Για τις περιπέτειές του στις "θερμές" μέρες που ακολούθησαν τη δολοφονία του καθηγητή Τεμπονέρα από παρακρατικούς της ΝΔ μας πληροφορεί το 3ο τεύχος της εφημερίδας "Εξέγερση" ( έκδοση της Συσπείρωσης Αναρχικών, 1991):
«Κι όμως ζει!
Διαψεύδουμε την είδηση της "Επικαιρότητας" (14/1/91) ότι ο αγαπητός μας Θανάσης ή Θανάσαρος ή Σκάμπυ υπήρξε το 6ο θύμα της κρατικής καταστολής.
Με ενεργό συμμετοχή στις πορείες, διαδηλώσεις και συγκρούσεις των αναρχικών με το κράτος, ο φίλος μας τραυματίστηκε την Πέμπτη 10 Γενάρη από δακρυγόνο που έριξαν εναντίον του - ποιοι άλλοι; - οι άσπονδοι εχθροί του μπάτσοι. Λιποθύμησε από το τραύμα και τα δακρυγόνα, αλλά μετά από βοήθεια και περίθαλψη που του δόθηκε συνήλθε.
Την επόμενη μέρα έδωσε πάλι το αγωνιστικό του παρόν στα οδοφράγματα σε πείσμα των εχθρών του... Για την ιστορία ο Θανάσης ήταν παρών και στην κατάληψη του Πολυτεχνείου το Γενάρη του 1990 απ' όπου έφυγε τελευταίος.
Ζεί λοιπόν! Και δεν μπορούμε παρά να εκφράσουμε τη χαρά μας, που εξακολουθεί να βρίσκεται ανάμεσά μας με την ιδιαίτερα αξιοπρόσεκτη και αγαπητή παρουσία του.
Μπάτσοι πουλημένοι, ο Σκάμπυ δεν πεθαίνει!».
(Ελευθεροτυπία, 10/12/1995
Εγγραφή σε:
Αναρτήσεις (Atom)
